Yanılmışım..

Kesinlikle yanılmışım dedim düşününce öylesine... Biraz kasvetlice bir fırtına sesiydi fısıldayan arka fonda.. Ha bi de Müzeyyen Senarı unutmamak gerek Önümüzde muhabbet için kurduğumuz rakı sofrası ile giriştiğimiz dost mubabbeti arasında fark ettim yanıldığımı...

Sonra daha çok sesli olarak dile getirdim YANILGIMI.

Ben dedim ! çok yanılmışım ! ben aslında hiç bir zaman KAYBETMEKTEN korkmadım! Korkmamışım!

Korksaydım kaybetmekten bu kadar riske atmazdım elde ettiklerimi. En başta kendimi... Bu kadar derinden bağlanmazdım hayatımdakilere. Sevdiklerime... Bile bile üstüne gitmezdim... Uçurumu görerek atlamak kadar doğal geliyordu üstüne gitmek bana herşeyin.

Hırs değil bu! Etrafımdakilerin sandığı gibi " hırslı " değilim ben. Olmayınca çok güzel vazgeçerim, beceriksizlik işte deyip geçerim...

Yarışmam kimseyle. Yarışacak bişey bulamam başkasıyla aramda. O başkadır işte... Ben başka... Bir harita çizdim, içinde evler, köyler in$aa ettim, En sevdiklerimi hep en yakınlarıma yerleştirdim... Kafamda dolanan her tilkiye bir kuzu armağan ettim! Çok ödün verdim kendimden. İşte bu yüzden anladım ki ben KAYBETMEKTEN korkmuyorum.

KORKTUĞUM ve GÖZE ALAMADIĞIM ŞEY ;

BAŞKA KİŞİLERİN ELİNE GEÇECEK OLMASI !!!

İşte bu dedim! Kesinlike bu benim PROBLEMİM ! Sadece başka kişilerin onu kullanacağını, Onu elde edeceği... Hak etmeyenlerin... Hiç etmemişlerin ve hiç etmeyeceklerin... Doğru olmayanların.. Üzmüşlerin, Üzeceklerin... Kıymet bilmeyeceklerin... Ve hiç de bilmemişlerin...

benim için ÇOK DEĞERLİ olan bir varlığın, değer bilmeyen değersizlerin elinde yitip gitmesi ya-da gidecek olması, Korkumun vurduğu doruk noktası!

Kabül ettim artık.

Kaybetmeyi göze alabilirim. Göze alamadığım şey, başka kişilerin eline geçeçek olması!!!